18

Nina – je krijgt het mooiste plekje in m’n hart

18 augustus 2011…Mijn eerste positieve test! Na amper 4 maanden proberen was het zover. In april 2012 zouden we ons 2 de wonder verwachten. Ik wou er iets speciaals van maken. Ook voor Stefaan! Ik besloot niet meteen te bellen/smsen, zelfs als hij savonds thuis kwam, besloot ik van te zwijgen. Het leek voorbestemd, want op 23 augustus had ik een verrassing gepland voor hem. We zouden samen met vrienden naar een b&b gaan, tapas eten aan de open haard en daarna smokey waters tussen de maïs. Hij wist nergens van. Na de tapas gaf ik hem een heel speciaal doosje die ons leven zou veranderen.

Aan de dichte familie vertelden we het aan de hand van een t-shirt voor Luca “binnenkort speel ik niet meer in mijn eendje”. Niemand had dit verwacht, maar waren daarom niet minder blij voor ons natuurlijk!

Mijn zwangerschap verliep zonder complicaties.  Of beter..een droomzwangerschap!

Op 31 oktober 2011 gingen we naar cfor9 voor een geslachtsbepaling. Mijn gevoel?? Ik was er 95% zeker van dat het een jongen werd! Er zijn namelijk ook geen meisjes in de familie (qua neefjes, nichtjes)en mijn zwangerschap was identiek dan die van Luca. Hoe dan ook, het bleef spannend!

Bij het binnengaan vertelde ik meteen dat we een sterk vermoeden hadden dat het een jongen was, maar we wouden dat natuurlijk graag bevestigd hebben! Zo gezegd zo gedaan. Er speelde al de hele tijd prachtige muziek over zwangerschappen enz.. “Ken je dat liedje?” vroeg Sylvie (de vrouw van het pretecho bureau). “Ja..dochters van marco borsato”. “Ja..tis een meisje! Jullie krijgen een dochter!”. Ik geloofde er niets van! Zei dat dat niet kon, vroeg of ze niet fout zat. Ze toonde overal 2 streepjes..ik zag ze ook, maar geloofde het niet. Dit gevoel is altijd gebleven. Wij een dochter??? Zo onwerkelijk.. We verlieten het pretecho bureau met ons hoofd in de wolken! Op naar het shoppen van roze en een cadeautje voor oma die helemaal in tranen is uitgebarsten. Het aller eerste meisje waar we zo naar hadden verlangd. 

Naarmate mijn zwangerschap vorderde, kreeg ik af en toe een slecht gevoel. Ik droomde over misvormingen, kocht meisjeskleren om mijn gevoel te verbloemen, maar ik had nooit het gevoel dat ons meisje deze kleertjes zou dragen. Ik sprak hierover met mijn moeder, met stefaan, met mijn gynaecoloog. Ze snapten mijn gevoel niet. Waarom zou er iets mis zijn als er altijd werd gezegd via de echo dat het goed zat? Ze hadden gelijk dacht ik. Ik maak me zorgen om niets. Ik vond het gewoon al zo’n wonder dat we 1 gezond kind mochten hebben..laat staan 2! Ik besloot van gewoon verder te gaan met genieten en dit gevoel te negeren.

Zondag 1 april 2012:

Op precies 36 weken kreeg ik om de 4 minuten harde buiken. Ik negeerde het en ging slapen. om 1u30 werd ik wakker en kon ik niet meer slapen door de pijnlijke harde buiken die heel regelmatig kwamen. Om stefaan niet wakker te houden, besloot ik me in de zetel te zetten en even af te wachten. Na een uurtje zat ik te puffen en besloot ik toch te bellen naar de materniteit. Ik moest onmiddellijk langskomen om te kijken hoe de stand van zaken was. Zo gezegd zo gedaan. Luca sliep nog (4u30), dus vond ik het het makkelijkste als Stefaan nog wat thuis bleef. Ik zou wel een smsje sturen als het toch zover zou zijn. Ik nam al mijn gerief samen, krapte het ijs van mijn voorruit en reed al puffend naar het ziekenhuis in Deinze.

Nog snel even een buikfoto!

“u heeft al 4cm!” Huh?? Wawie! Bij Luca was het al een wonder dat ik op zo’n korte tijd aan 1 cm zat! Oké…vandaag zou ons meisje geboren worden! Dit ging alweer 1 van de mooiste dagen in ons leven worden. Hier hadden we lang naar uit gekeken. Rond 6u30 besloot ik Stefaan te laten langskomen om te helpen mijn weeën op te vangen. Mijn mama zou voor Luca zorgen. Rond die tijd zat ik al aan een ruime 6 cm! Heel raar om uit te leggen, maar ik genoot van de pijn. Tijdens een wee zat ik in m’n eigen wereldje. Het ging allemaal zo vlot! De gedachte dat iedere wee me dichter bij haar zou brengen vond ik fantastisch. 

Rond 9uur zat ik op 8cm: Niet de meest flatterende foto, maar we konden nog lachen!!

Daarna kreeg ik een enorme druk daar beneden en besloten ze de gynaecoloog op te bellen. Ik had 10 cm en mocht beginnen persen. Oké Sharon… ALLES geven nu! Na 3 persweeën werd ons meisje Nina geboren zondag 1 april om 9u50!! “GEFELICITEERD!! EEN DOCHTER!!” Dus toch echt wel een meisje?? Niet te geloven…wij hebben een dochter! 2kg700 en 44 cm! De navelstreng zat rond haar nekje, dus ons meisje zag wat blauw. Ook lag ze levenloos bij me..ze haalden haar snel weg en merkten dat Nina het moeilijk had met ademen. Ik dacht meteen aan wat opstartprobleempjes door de navelstreng, de ZEER snelle en vlotte bevalling. Ik zag de vroedvrouwen elkaar aankijken en besefte plots dat het misschien wel eens heel wat anders kon zijn. “Niets aan de hand hoor, komt wel goed!! Ze heeft het gewoon wat moeilijk met ademen, maar we helpen haar nu gewoon een beetje”. Oké fjieuw! DSC03254Na veel pogingen om haar ademhaling stabiel te krijgen, zien ze dat het Nina maar niet lukt om zelfstandig te ademen, dus brengen ze haar even weg waar ze beter uitgerust zijn met dergelijke toestellen. Stefaan beslist van mee te gaan met ons meisje. Na een 5 tal minuten komt Stefaan terug bij me op de kamer. Hij was helemaal overstuur! Kon alleen maar huilen. Blijkbaar ging het toch niet zo goed met Nina, maar ik probeerde hem gerust te stellen dat het wel goed kwam. Na een kwartiertje kwam de gynaecoloog bij ons en vroeg aan Stefaan om hem neer te zetten. Ik zag aan haar gezicht dat ze bezorgd was.  “Nina heeft hernia diafragmatica.” Hernia wat? “Nina heeft een open middenrif. Het middenrif zorgt ervoor dat alle organen op de juiste plaats blijven zitten, maar bij haar is dit niet het geval. Haar darm zit op de plaats van haar linker long. Ik heb dit niet gezien op de echo, maar ik weet niet of het wel te zien was. Dit valt op te lossen met een operatie,  maar Nina heeft vermoedelijk maar 1 long. Hopelijk is de ene long sterk genoeg zodat ze hiermee kan leven. We zullen eerst moeten zien hoe sterk ze zelf is.”   BAM!! Een klap in je gezicht! Ik voel mijn lichaam niet meer. Alle pijn van na de bevalling ebt weg en ik voel me zweven. Dit kan niet, dit is niet echt…ze overleeft dit wel, ze kunnen al zo-veel!! Het komt goed, het komt goed, het komt goed..komt het wel goed?? We staan beide perplex en kunnen maar 1 ding doen..huilen…

In die tijd waren de artsen van het UZ-Gent al met spoed overgekomen naar Deinze. Nina werd aan allerhande kabeltjes gelegd en ook ik besloot zonder twijfel mee te gaan naar het UZ. We kregen ook nog eens een uitgebreidere uitleg van de kinderarts van het UZ en daaruit bleek dat het echt wel slecht ging met Nina. Hij zag het niet rooskleurig in.  Ik was bang…bang voor wat ging komen. Ik kon maar aan 1 ding denken. Waarom wij?? Waarom Nina? Waaraan hebben we dit in godsnaam verdiend?

Aangekomen in het UZ kreeg ik een kamer en kwamen onze vrienden langs. Ik mocht nog aan elke vroedvrouw gaan uitleggen wat er aan de hand was. “Oh…hernia diafragmatica?? Ze zullen ze wel opereren en komt wel goed” Het maakte me kwaad… Het komt helemaal niet goed!! Het gaat heel erg slecht met ons meisje!! En waarom weet hier trouwens niemand van de situatie af??  Het ging ons niet om de hernia diafragmatica, maar om het feit dat Nina niet zelfstandig kan ademen. Als ze dit niet kan, maakt ze geen enkele kans. Om 15 uur mochten we naar ons meisje gaan kijken.

Op de dienst neonatologie waren ze heel erg lief.  Op een groot bord hingen allemaal nijnjtes met de naam van de kindjes op. Afdeling A was de “zwaarste” afdeling zeg maar en daar lag onze kleine Nina.  Na wat uitleg hoe het allemaal in z’n werk ging, moesten we blauwe jassen aan en moesten we grondig onze handen ontsmetten. Eindelijk mochten we naar ons meisje. Met een bang hart  gingen we beide naar Nina kijken.DSC03260 Het was overweldigend om al dat grote verdriet te moeten aanzien. Kleine wondertjes van misschien nog geen 25cm groot, buisjes, machine geluiden, ontroostbare ouders en daar sta je dan..helemaal ongewild word je 1 van hen… Je ziet je kleintje daar liggen en je kan niets doen. Ik wou ze zo graag vasthouden, strelen, ruiken, zoenen, horen, maar het KAN gewoon niet! Zou ze ons horen? Zou ze pijn hebben?  Ze zal me vast wel missen na al die maanden samen.. Ik mocht er niet aan denken…8 maanden lang heb ik dat wonder in m’n buik gevoeld. Nina voelde mij, herkende mijn stem en nu…nu ligt ze helemaal alleen. Een pijnscheut ging door me heen en vraag me af wie ons uit deze nachtmerrie wil halen. Er werd ons uitgelegd waar elk kabeltje voor diende.  Morfine, adrenaline, dobu, dopa, spier ontspanners..allemaal dingen die Nina zouden moeten helpen om erbovenop te geraken. Erg lang konden we het niet aanzien. Al die buisjes, de machine die haar longen overneemt en telkens haar borstkas zeer bruusk zien op en neer gaan. Och meisje, wat hadden we het zo graag anders gezien…We besloten met een hopeloos gevoel terug te gaan naar de kamer. Al worden de vragen daar des te groter en het gemis dieper…dit was niet om aan te zien. Niet van andermans kind en al zeker niet van het onze. 

Maandag 2 april 2012:

Een ochtend waar ik liever niet meer aan terug denk. Ik heb me nog nooit in mijn hele leven zo hulpeloos gevoeld, nog nooit heb ik zoveel pijn gehad, nog nooit heb zo erg gehuild. De realiteit weer onder ogen moeten zien en beseffen dat dit geen kwade droom was. Alweer dezelfde vraag: Waarom toch? Waarom kon ze niet gewoon gezond zijn? Waarom wij? Waarom onze kleine wondermooie Nina? Ik mocht dag en nacht bellen naar de dienst neonatologie, maar ik durfde niet. Ik wou geen slecht nieuws via telefoon horen en al zeker niet alleen. Ik besloot te wachten tot Stefaan er was en dan samen naar Nina te gaan. We hadden er beide geen goed gevoel over.

Aangekomen op de neonatologie hoorden we dat Nina die nacht een klaplong heeft gehad. Ze hebben een buisje geplaatst naar haar longen. De klaplong heeft ze perfect overwonnen en ze heeft laten zien dat als ze ooit beter wordt, ze effectief zou kunnen leven met die 1ne long.  Haar toestand was er niet beter op geworden, maar ook niet slechter.  We stonden dus nog geen stap verder. We besloten later op de dag nog eens terug te keren. Het deed ons zoveel pijn om Nina daar zo te zien liggen en wij konden helemaal niets voor haar doen. Op weg naar de lift kwam er een verpleegster naar ons “de kinderarts wil jullie even spreken”. We werden naar de spreekkamer gebracht.

“Als Nina blijft waar ze nu is, zitten we enkel maar te wachten op meer complicaties. We kunnen hier niets meer voor haar doen. Er is nog 1 optie… Haar allerlaatste kans. We kunnen Nina aan de ECMO leggen. Dat is een machine die hart en longen volledig overneemt. Dat wil zeggen dat alles eventjes wordt stilgelegd en daarna de machine alles terug ‘in gang’ steekt. Zo kan Nina op een rustige manier aansterken en kunnen we de nodige operatie uitvoeren. We hopen alleen dat ze sterk genoeg is, want ook het verplaatsen kan complicaties meegeven.” en daar krijg je dan de volgende klap in je gezicht. Beide sprakeloos..wat nu? Uiteraard willen we ALLES proberen, maar het moet wel ten goede zijn van haar. Door de chirurgen werd nog eens alles goed uitgelegd aan de hand van een tekening. We stemden in, maar van zodra er een bloeding zou komen of zuurstoftekort waardoor haar hersentjes of eender wat zou beschadigd geraken, moesten ze de operatie stopzetten. We wilden een kind dat op een normale manier buiten kan spelen bij andere kinderen, geen plantje. Niet voor haar, niet voor ons, niet voor Luca..  Dit vonden ze een verstandige keuze. Ze besloten van meteen alles klaar te maken voor de ECMO. We hebben snel nog afscheid genomen van ons mooie meisje. We hadden een laatste sprankeltje hoop.

Om 13U30 kwam de vroedvrouw aangelopen op de kamer met de melding dat we zo snel mogelijk naar de neonatale moeten gaan. F*ck…Stefaan was bij m’n moeder thuis en ik had al zo’n vermoeden dat het niet zou zijn om heugelijk nieuws te vertellen. Ik belde hem meteen op en ging al alleen naar de neonatologie. Ik werd meegenomen naar een kamertje met een bed, een tafel en wat stoelen. Ik nam plaats op het bed…..

“Nina kan dit niet aan, ik vrees dat we ons moeten neerleggen bij de situatie en dat dit genoeg geweest is voor haar. Moeder natuur heeft beslist. Het heeft niet mogen zijn.” Mijn wereld stort in. Het eerste wat in me opkomt is  ‘ik ben mijn dochter verloren’. Hoe kan zoiets? Het enige wat ik kan zeggen is “Ze heeft nu rust, het is beter voor haar, jullie hebben alles geprobeerd”. ik kon maar 1 ding doen..nee..niet huilen, ik kon gewoon NIET huilen! Ik leek wel in een roes te zitten. Ik kon enkel en alleen maar voor me uit staren. Dit is niet echt, dit is niet echt, laat het alsjeblieft NIET ECHT ZIJN!!!! “Wil je haar zien? Ze zijn nog aan het reanimeren” Reanimeren… Het klinkt zo heftig voor zo’n  klein meisje. “Nee… Ik wil dit niet zien” Nina zou zo meteen bij ons gelegd worden. Ik moest hier zoveel mogelijk foto’s van hebben dacht ik.  Ik ben naar boven gelopen, waar ik Stefaan tegenkwam. Hij zag meteen dat het fout zat. We vonden troost bij elkaar, maar niets of niemand kon dit verdriet verzachten.

sized_117

Hoewel…

107_bwNina werd bij ons gelegd. Mijn dochter, mijn kind, mijn alles. Het was het allermooiste moment uit m’n hele leven.

Eindelijk voelden we ons compleet. Eindelijk voelden we de warmte van Nina. Eindelijk waren we echte  kersverse ouders van een prachtig meisje.

 Ze rook zo heerlijk, wat was ze mooi…  Wat een rijkdom. Na het geknuffel dat van mij nog jaren mocht duren reden we met Nina* in haar bedje naar de kamer. Op het einde van de gang zag ik familie en vrienden staan. Ik voelde me zielig, gefaald. Al dat verdriet. Iedereen was overstuur, iedereen huilde zoals ik hen nog nooit heb zien huilen. Zelfs mijn eigen vader. Ik hoor nog steeds zijn woorden..”Waarom toch? Waarom nu juist jullie?” We namen foto’s van alle oma’s en opa’s met Nina samen. Na een hele dag bezoek te hebben, genoten we samen met ons 2 van ons meisje. Savonds hebben Stefaan en ik haar een badje gegeven, kleertjes uitgekozen, geknuffeld, rondgewandeld op de kamer…Ik zag mezelf in de weerspiegeling van het raam staan met Nina in mijn armen.Dit alles zag er zo normaal uit. Alsof ze leefde, alsof ik zojuist echt mama was geworden en er helemaal niets aan de hand was. We namen heel veel foto’s, want dit was het enige wat we nog kunnen hebben van haar.  112_bwNina haar kleurtje werd roder/blauwer en haar gezichtje begon een beetje op te zwellen. Dit was Nina niet meer… We besloten definitief afscheid te nemen. We willen haar herinneren zoals ze ECHT was. We mochten haar zelfs die nacht op de kamer houden, maar ik was bang dat we haar de volgende ochtend misschien niet meer zouden herkennen.  Het afscheid was hard, maar ons besluit stond vast.

1264830_10152765112677888_2590220570725915941_o

Die avond is Stefaan blijven slapen. We hadden beide een zeer goed gevoel over de laatste momenten met Nina. We hebben nog veel gepraat, gelachen met de mooie momenten, gehuild… De nacht die volgde was woelig. Dan vind je een beetje rust door wat slaap, word je plots wakker en duikt de realiteit weer op.  We konden alleen maar huilen en vertelden aan elkaar wat we dachten en voelden. We merkten beide dat we elkaar goed verstonden en dat we er met ons 3-een ooit wel zullen door geraken.

De ochtend bracht natuurlijk alweer vele tranen. Ik voelde me futloos, had nergens zin in, maar ik had de dag ervoor besloten van dinsdag naar huis te gaan. Wat deed ik daar nog zonder ons meisje? De sociale dienst kwam nog praten over al het papierwerk dat moest geregeld worden, over de uitvaart van Nina. De prof. kwam ook nog langs. “En oe ist?” Sjah wat denk je… “Niet goed” Zijn blik sprak boekdelen “Oe? Niet goed? Je weet toch wat er is gebeurd? Of is niet alles duidelijk misschien?” Ow ja dat miste ik nog, een gevoelloze, brutale professor. Ik draaide met mijn ogen. Had hier geen zin in en stuurde hem de kamer uit. 

Al onze spullen waren ingepakt en we besloten het ziekenhuis te verlaten. Weg van de plek waar ik me zo zo onbegrepen en abnormaal voelde. Op die moment leek het plots toch niet zo slim om al zo snel naar huis te gaan, maar ik mistte Luca. Hij kon misschien wel voor wat afleiding zorgen. Ik stapte de lift uit en vlak voor mij staat een gelukkige man met een grote roze ballon “its a girl!” en roze doopsuiker. Ik kon dit niet. Ik kon dit niet aanzien. Met een gezicht vol tranen rende ik naar de auto en barstte ik in tranen uit. De lege maxi cosi op de achterbank alleen al was de hel. Hoe overleef ik dit? Al die lachende gezichten of mensen die klagen in het verkeer, mensen die zich kwaad maken in de bank omdat het geluidje van het apparaat wat te luid staat naar hun zin. Wat had ik zin om het uit te schreeuwen!! Dat dit alles een peulenschil is tegenover hetgeen wij nu meemaken. Alles wordt zo onbenullig.

Eenmaal thuis voelde ik een leegte die er nooit eerder was geweest. Het lege park, haar kleertjes in de kast. Nina moeten achterlaten in Gent..en toch vond ik enkel thuis mijn rust. Hoewel rust buiten de staat is gerekend, want die middag moest er nog zeer veel geregeld worden qua papierwerk. Ook voor de uitvaart van Nina. Dit alles nam een hele dag in beslag. We wilden graag nog naar de babyscorner om 3 dezelfde knuffels te halen. 1 voor Nina, 1 voor bij ons in bed en 1ntje voor haar plaatsje thuis. Met goeie moed gingen we de winkel binnen. Ik negeerde de kleertjes, de flesjes, en we kozen 3 mooie knuffels uit. Eenmaal aan de kassa werd het me teveel. Ik heb de knuffels in Stefaans handen geduwd en ben naar buiten gerend. Ik kon (alweer) alleen maar huilen. Daar was de waarom vraag weer…wat mis ik ons meisje zo…

De afgelopen dagen zijn verlopen met ups & downs. De ene moment voel je je sterk en denk je aan de mooie momenten die we hadden met Nina. Dat we hier nog sterker zullen uitkomen.  De andere moment barst je plots in tranen uit en zou je zo graag Nina bij je willen toveren. De eerste dagen waren Stefaan en ik een spraakwaterval tegenover elkaar. Nu rouwen we veel in stilte. We zijn enorm blij dat onze relatie zo sterk is. Veel mensen weten niet goed hoe met ons om te gaan. Velen lijken precies te denken dat we niet meer kunnen lachen en als ze dan zien dat we wel nog kunnen lachen, vinden ze het raar hoe we er zo “normaal” kunnen over praten zonder 1 traan te laten. Ik ben enorm blij dat ik niet de hele dag hoef te huilen! Ik voel me vaak nog schuldig OMDAT ik lach, maar ik weet dat ik dat niet mag doen.  Het is juist DAT dat ons recht houdt. Ook vinden we veel steun bij familie en vrienden. We weten van velen dat ze er altijd zullen zijn voor ons. Dag en nacht…jaar na jaar… Velen zouden ons graag willen helpen, maar jammer genoeg kan niemand dit verdriet verzachten. Het zal veel tijd nodig hebben om dit te verwerken. Om dit alles een plaats te geven.  Gewoon buiten komen zoals vroeger kan ik niet meer. Buiten komen doet me verdomd veel zeer. Ik zie overal kersverse mama’s. Ik heb dan zo enorm veel zin om het babytje uit de kinderwagen te halen en te knuffelen zoals ik bij mijn kleine Nina zou gedaan hebben. Ik weet niet of ze wel beseffen wat een geluk ze hebben! Na 1 dagje erop uit, ben ik kapot, moe, moe en nog eens moe.  Onze kleine man Luca brengt ons veel afleiding. Het is vermoeiend om de hele dag er te moeten staan voor hem in zo’n situatie, maar hij zal wel degene zijn die ervoor zorgt dat we de moed niet opgeven en er weer min of meer bovenop geraken. T’is ons zonneke in huis.

Het is een lange blog geworden, maar ik schreef hem in eerste instantie voor mezelf.  

Graag wil ik nog iedereen bedanken voor de steun, de afleiding, de lieve woorden. Dit doet ons echt goed. Het gevoel van er niet alleen voor te staan. 

 

Mijn lief klein meisje,

Weet dat we je NOOIT zullen vergeten, dat we je missen. We hadden het zo graag anders gezien, we hadden je zoveel liefde willen geven, maar je bent voor ons het mooiste sterretje aan de hemel.

Waak goed over ons, maar vooral over je grote broer Luca en sinds kort ook je kleinste broertje Loïc. Echt wel een geschenkje uit de hemel.

 

 

X Mama

030_bw

095_bw            10407563_10152925708037888_6438268088955476051_n

 

 

 

 

 

Advertenties
1

bad-momentjes

Ik balanceer tussen hoop en angst. Nog maar eens…
37 weken zwanger. Veel ouder dan dit is Nina* nooit mogen worden… Hoe graag ik het ook had gewild.. Plots was ze weg en vulde een groot verlangen zich in de grootste leegte die ik ooit heb gekend. Een leegte die ik geen 2de keer meer aankan en toch denk ik er dagelijks aan.

Nina* krijgt een zusje… Echt waar! Stiekem (of misschien niet eens zo stiekem) hadden we hierop gehoopt. Nog een meisje mogen verwachten. De laatste 4 jaar zijn voor mij een hel geweest op dat vlak. Ieder meisje die ik zag, gaf een steek door m’n hart. Gaan shoppen was iedere keer weer heel bewust de meisjeskant zo goed mogelijk negeren, maar eigenlijk worden je ogen gezogen naar al dat moois. Al dat moois dat niet mocht zijn. Spreek alsjeblieft nooit over vervanging, want dat kan niet. Niemand kan mijn eerste, prachtige dochter vervangen. HET meisje die me de mooiste lessen leerde en liefde gaf voor mijn andere kinderen die ik anders nooit had gekend.

Ik stap voor de laatste keer met mijn bolle buik en mijn 2 jongens het bad in. Ze vinden het heerlijk en gezellig om samen een beetje te vertellen in bad en te zien hoe zus duidelijk geniet van al de warmte en geluiden om haar heen. Mijn buik springt letterlijk alle kanten op. “Mama? Zit er eigenlijk water in jou buik?” vraagt Luca. “Jaaahahahaaaaa! In mama’s buik zitten zelfs haaien en die eten zus op en dan is ze dood!” Luca zijn gezicht spreekt boekdelen “Loïc!!! Dat is helemaal niet waar en zo’n dingen mag je echt niet zeggen, want dat is niet lief!”

“Wat is er eigenlijk gebeurd met Nina, mama? Waarom is ze gestorven?” Ik schrik. Niet omdat ik hier helemaal niet over wil vertellen, maar wel omdat dit de allereerste keer is in al die jaren dat hij er zo rechtuit iets over durft vragen. “Nina had een gaatje in haar middenrif. Hierzo.. Dat zorgt ervoor dat je hartje, je longen, al je organen op de juiste plaats zitten, maar bij Nina zat dat allemaal door elkaar en daarom kon ze niet leven.” Een traan rolt over zijn wang “Ik mis haar soms, maar ik durf dat niet zeggen. Ik wil zo graag dat Nina bij ons is… Ik wil zo graag met haar kunnen samen spelen, maar dat zal nooit gaan” Tranen blijven rollen. Ik neem hem bij me en kan zelf mijn tranen niet bedwingen. Het liefst van alles zou ik nu helemaal willen instorten en huilen zoals ik de laatste maanden nooit meer heb gehuild, maar hij schrikt nu al. Ik zie in zijn blik een soort van schuldgevoel. “Het is niet erg! Mama en papa huilen ook soms nog om Nina en zijn nog steeds heel verdrietig dat dit is moeten gebeuren. Je mag echt huilen! Het is ook heel erg wat er toen is gebeurd, maar wij zijn ook heel blij dat jij er bent, dat Loïc er is en dat er nog een zusje bij komt.” Hoe vreselijk lastig moet dit zijn? Het is al een hele klus geweest voor onszelf om hier een weg in te vinden, om hiermee te leren leven. Wat moet dat voor een kind niet zijn die er in al die jaren nooit heeft over durven spreken?

Loïc onderbreekt het gesprek met gekke kuren en we schieten alle 3 in de lach.

Luca stapt het bad uit en zit nog een 10 tal minuutjes dromerig voor zich uit te staren.

Ik zoek voor mezelf een manier om mijn tranen te stoppen, maar ze blijven dwarrelen.

Zo vreselijk pijnlijk, maar anderzijds werd ik hier gelukkig van. Eindelijk… Eindelijk durft hij te vragen, eindelijk durft hij te huilen en eindelijk zegt hij wat hem dwars zit. Het begin van mogelijkheden en misschien wel het begin om hier toch maar eens iets mee te gaan aanvangen.

We komen er wel… heel langzaam.

1

4 jaar

Bewogen tijden…Zo bewogen dat ik af en toe weer helemaal instort. Yup…We zijn weer maart. Eind maart al bijna zelfs… De lente is in het land en het lijkt alsof ik nog nooit zo hard heb uitgekeken naar het hele lente-sfeertje. Hoewel het me ook pijn doet. Mijn hart breekt in duizend stukken als ik denk aan hoe ze er zou hebben uitgezien. 4 jaar.. Dat is al heel wat! Ik kijk naar Loïc en voel bakken vol liefde en tegelijkertijd zie ik ook hoe groot hij al is. 1 jaar schelen ze. Tranen rollen over m’n wangen. Ik wil ze tegenhouden! Ik wil niet huilen! Maar ze rollen… 4 jaar… Alles was zo ‘normaal’. Al mijn verdriet was vervangen door aanvaarding. Ik kon niet meer huilen en plots is alles terug. Ik probeer nog mijn tranen te verbergen voor Stefaan, maar hij ziet ze… Hij komt me achterna in de keuken en ik stort in…  Alle opgekropte tranen van de laatste maanden vloeien en ik voel hoeveel nood ik heb aan hem. De enige die dit nog snappen kan. Ook na 4 jaar…

De dag nadien komt er een journaliste langs van Het Laatste Nieuws. “Zie je het zitten?” Vraagt een goeie vriendin. Ik ben normaal iemand die heel gewoontjes over Nina kan praten alsof ik over mijn andere kinderen praat, maar ook die ochtend was ik opgestaan met dikke dikke tranen. “Ik ben bang dat ik constant zal moeten huilen”. Ik huil nooit bij vreemden…nooit. “Dat geeft niets..dat begrijpen ze wel”. We nemen plaats in de zetel. Het voelt oké, het voelt oprecht, dit is goed… S. stelt me heel veel vragen over hoe het die dag allemaal ging. Ik praat honderduit over de dagen met Nina en zie ieder beeld weer voor me, maar het voelt niet pijnlijk…eerder deugddoend. Het was zo helend dat er iemand was die oprecht naar mijn verhaal luisterde. Ook na al die jaren. Dit kwam geen moment te vroeg. Ik voelde dat dit juist was en het artikel dat volgde was prachtig. Helemaal zoals het ging, met heel veel respect geschreven. Het maakte mijn dag goed.

En toch… 1 april is in aantocht. Ik wil zoveel doen met en voor haar, maar het lijkt alsof niets goed genoeg is! Wat haalt het ook uit? Het brengt haar niet terug…nooit, maar zomaar voorbij laten gaan doet me nog meer pijn. Ze verdient het om gevierd te worden. Meer dan wie dan ook! Het liefste van alles zou ik zo graag terug gaan naar de dag dat ze werd geboren. Al moest ik er weer voor afzien, al moest ik weer horen dat het niet goed ging, al moest ik ze zien sterven… Zolang ik ze maar bij me had. 1 moment met haar. Ik heb er immens veel voor over…

1 april – We maken er terug een Nina-dagje van.

2

Capture your grief

 – Capture Your Grief 2015 –

Oktober is de maand waarin het verlies van je baby (kind) centraal staat. Daarom is er een heel leuk initiatief op poten gezet. Er zijn 31 onderwerpen. Voor iedere dag 1 in de maand oktober.
Iedere dag vertel je iets meer over dat ene onderwerp, neem je een foto, of doe je helemaal niets. Helemaal naar gelang je tempo en behoefte hieraan. Ik ga mijn best doen om van oktober een “Nina-maand” te maken. Enkel en alleen hier…op mijn blog. Wie zin heeft leest het, wie er geen behoefte aan heeft, niet. Ik doe het louter voor mezelf en om mijn verdriet, blijdschap, trots en nog zoveel meer te uiten.

Dag 1 – Sunrise: 
Ochtendrush! Douchen, kids aankleden, hup naar school, hup naar de opvang en dan… Eventjes rust… Ochtendrust 😉 Iets wat ik anders nooit zie. Hoe mooi de ochtend eigenlijk is.
Prachtig oktober zonneke en een geïnteresseerde koe:
IMG_3057

Dag 2 – Intention: 

I intend to…. Sinds het overlijden van Nina* tot nu ben ik een heel ander mens geworden. Niet beter, niet slechter,…gewoon anders. Mijn voornemen (of intentie) is tot op de dag van vandaag geweest om me absoluut niet te laten gaan. Ik heb diep gezeten, ik kan nog steeds huilen om haar, maar ik weet dat ik er altijd weer bovenop kom. Dat weet ik! Ik zal ook altijd blijven genieten van de kleine dingen, me minder  ergeren aan onbenulligheden en ik ga volledig voor de mensen die het me waard zijn…in honour of my precious child – Nina*. 

017c1c5c055d1e9f547d9d5848b45526

Dag 3 – In honour: 

Ik maak deze “capture your grief” blog ter ere van Nina*.. Mijn 2de kind..Zo welkom, zo hard uitgekeken naar haar komst, alles stond klaar en toch wist ik het. Ik heb het altijd geweten dat ze nooit naar huis zou komen. Ik wist het, maar toch hoop je dat die moedergevoelens je voor 1 keer in de steek laten en dat we op een dag naar huis gingen met een kerngezonde dochter. Maar helaas had ik gelijk. Overvolle kasten, roze doopsuiker, een lege maxi cosi, een leeg bed en vooral een erg pijnlijke stilte in huis. Een grote broer die niet wist waar kruipen door het vreemde gedrag van me en ook dat heeft hem getekend. Hij is een ander ventje geworden en draagt dit verlies met zich mee. Zonder pijn, maar wel met heel veel gevoelens waarvan hij niet weet waar ermee naartoe of hoe hij ermee moet omgaan. Wellicht even lastig voor hem als voor ons en anderzijds ook heel mooi. Ook hij eert Nina*… en wij “eren” mee… In honour of my child:

10014539_10152541369357888_5035321996608392209_n

Dag 4 – Dark + Light: 

Iets vanzelfsprekend als het over een verlies of verdriet gaat. Een hele donkere tot zelfs zwarte tijd. Er zijn dagen geweest dat ik er zo zwaar van overtuigd was hier nooit meer bovenop te komen. Ik was kwaad op de hele wereld. Ik heb gehuild als een beest… mijn hele lijf deed pijn. Ik weet nog dat we een nieuwe ikea lamp hadden gekocht. Ik moest de lamp monteren en er hard over nadenken (het was nogal een speciaal geval ;)). Toen de lamp in elkaar zat, voelde ik me enorm rustig. Het was de aller eerste keer in maanden dat ik niet dacht aan Nina* en hoeveel pijn het me deed en tegelijkertijd vond ik dit zo erg en zo vermoeiend. Geen seconde is dat meisje uit mijn gedachten geweest. Het verlies van mijn dochter is het zwaarste wat me ooit is overkomen en is het zwaarste om te dragen…. Toch was er heel erg langzaam weer wat licht. In het begin huilde ik dagelijks… Plots had ik een goeie week en dan weer 2 weken donkere weken. Langzaamaan werden die weken maanden en nu valt zo’n slechte dag maar heel af en toe voor. Vooral als je wordt geconfronteerd met bepaalde zaken die me nog steeds pijn doen, maar er is weer licht. Mijn zon schijnt terug! Ze schijnt anders dan vroeger, maar ik kan en durf zeggen dat ik gelukkig ben nu. Ik ben gelukkig met een ruw kantje aan. Er ontbreekt een stukje “gelukkig”, er ontbreekt een deel van mij, een deel van mijn gezin, een deel van mijn leven, maar toch is er terug licht. Niet alles wat Nina* bracht was verdriet… Ze bracht ons “voetjes op de grond” 😉

0cfe1f385daf076d751d15d843796ce2

Dag 5 – Empathy:

Naast het schrijven is er nog iets wat me enorm heeft geholpen in momenten van verdriet. Lotgenoten. Ik had ze echt nodig! Ik zocht ze op vanaf dag 1, want hierdoor voelde ik me minder alleen. Er was niemand die me beter begreep dan hen en nog steeds… Ik voel dat het moeilijker wordt, die empathie. We hebben natuurlijk nog een hele hoop mensen waar ik zonder enig wrang gevoel mag praten over Nina* alsof ze er gewoon bij hoort, maar er zijn ook mensen die het niet (meer) begrijpen. Het is tenslotte al meer dan 3 jaar geleden! En ergens kan ik dat echt verstaan. Wie het niet meemaakt KAN het echt niet begrijpen. Ik neem het niemand meer kwalijk dat ze Nina* stilzwijgen. Het stilzwijgen is pijnlijk, maar begrijpelijk… Ik heb effectief liever dat ze niets zeggen dan dat ze domme dingen zeggen uit onwetendheid. Ik kan een waslijst aan foute uitspraken opnoemen die me op die moment echt onderuit hebben gehaald, maar ik ga hier de moeite niet voor doen deze opnieuw boven te halen ;). Er zijn tenslotte ook nog de mensen die het goed met ons menen! Waar ik altijd terecht kan als ik het nodig heb, die uit zichzelf over Nina* praten, die aantonen dat ze haar ook nog niet vergeten zijn en dat ook nooit zullen doen. Ik zie de vraag “wat zeg je aan sterrenouders?” heel vaak passeren op Facebook… “Hoe ga ik met ze om?”. Praat over hun kind*. Als je niet weet wat te zeggen, zeg hen dat, maar luister… en laat hen vooral voelen dat je hem of haar nooit zal vergeten. Niet alleen kort na hun verlies, maar ook jaren later…

396062_10151015783942888_757193643_n

Dag 6 – Books:

Hier liggen wel wat boeken. Zowel voor mezelf als voor de jongens. Boeken voor de kids kan ik de eerste keren niet lezen zonder slikken en voor hen is het gewoon een verdrietig verhaaltje met telkens een happy-end. Niets meer, niets minder. Hoewel Luca wel erg geïnteresseerd is in boekjes, grijpt hij niet heel vaak naar dat soort boekjes en ik eerlijk gezegd ook niet. Vaak heb ik helemaal geen zin in plots verdriet. Er wordt op andere manieren gedacht aan haar…Ik zag het kinderboek “prinses Nina” staan. Het kon me helemaal niet schelen over wat het verhaaltje ging. Ik MOEST dat boek hebben :p. Achteraf gezien ging het over een lesbische prinses die graag tegendraads doet :p. Wellicht even gewoon voor Luca dan een overleden zusje ;).
Het boekje ‘Dag Manon, daaaag’ is een heel mooi, maar confronterend boekje. Het omschrijft precies ons verhaal. Net daarom haal ik het niet vaak boven vrees ik.

Ikzelf heb vooral in het begin van Nina* haar overlijden redelijk wat boeken gelezen. Heel veel mensen kennen de schrijver Manu Keirse wel. Hij schreef ‘vingerafdruk van verdriet’. Een boekje dat ik op 1 dag heb uitgelezen. Ieder woord was herkenbaar. Geweldig om te lezen dat je misschien toch niet zo abnormaal bent dan je denkt ;). Zeker een aanrader voor iedereen die iemand dierbaar is verloren. Misschien wel een mooie cadeautip.
Toen Nina* bijna 1 jaar werd kopieerde ik een tekstje naar mijn blog: https://lievenina.wordpress.com/2013/03/24/bijna-1-jaar-geleden/ (onderaan) uit het boek schaduwkind. Een ietwat zwaarder boek. Ik heb het nooit volledig uitgelezen, maar de tekst in mijn blog vond ik prachtig en heel herkenbaar..
Voor mezelf kocht ik ‘jij bent de zon nu*’. Geen leesboek, wel een boek vol herkenbare gedichten. (ook een cadeautip voor mensen met dit verdriet!) Een boek dat ik nu soms nog open. Ik was even helemaal overweldigd toen er zelfs een gedicht was met de titel “Nina lieve meid”. Bij het boek hoort een cd-tje met de teksten ingezongen. Ik heb het meer voor de gedichten ;). Het zijn zachte, lieve, realistische gedichten…

Zolang ik leef
Kan ik
Van je houden

Hoor ik je stem
Zie ik je gezicht
En voel ik je huid

Denk ik aan jou
Bij een blauwe lucht
Als de zon verschijnt.

Ruik ik je geur
Ik sluit mijn ogen en
Je bent er weer

Zolang ik leef
Leef jij mee…

Uit ‘Jij Bent De Zon Nu* – Guillaume Van Der Stighelen’
IMG_5150

Dag 7 – Memory

Het enige wat er nog overschiet. Herinneringen… Uren zou ik kunnen vertellen over hoe het allemaal ging, wat ik allemaal nog weet en waar er zwarte gaten zitten. Ik herinner me haar enige huiltje, ik herinner me hoe het voelde toen ze eindelijk in onze armen werd gelegd. Ik herinner me hoe warm ze nog was, ik herinner me ons..Stefaan en ik. Helemaal verslonden door ons verdriet, maar ook zo bewust dat de tijd die we kregen met haar zo kort was. Te kort.. Na haar badje en het aankleden van Nina* nam ik haar op. Een prachtig levenloos meisje. Je voelde de zwaartekracht van het “dood zijn” zo in haar lijfje… Ik leg haar hoofd op mijn borstkas en haar buikje tegen de mijne. Ik snuif haar overheerlijke geur op, ik wandel de kamer rond met haar…alsof ik zojuist echt moeder was geworden van een perfect gezond kind. Ik zag mezelf staan in de weerspiegeling van het raam. Heel even leek het alsof ze leefde. Alsof er niets aan de hand was. Ik zag een moeder met een baby… In de weerspiegeling leek alles zo perfect. Tot mijn blik weer weg ging van het raam…

sized_109_bw

 

Dag 8 – Wish List:

Een 2-tal jaar geleden startte ik met Little Wonders (www.littlewonders.be). Een hobby die een passie werd, een passie die mijn job werd. Nog geen moment spijt heb ik gehad van deze beslissing. Zo-blij dat ik deze stap heb durven zetten. Bij Little Wonders hoort ook het onderdeel “Kleine Engeltjes”. Ik ben Nina* kwijt, maar de herinneringen blijven. Ik heb honderden foto’s van haar en dat is (buiten een plukje haar en haar hand-voet afdrukjes) zowat het enige… Haar foto’s zijn een grote hulp geweest in mijn verwerking en nog steeds…
Maar dan kom je sterrenouders tegen zonder foto’s, zonder afdrukjes, zonder ook maar iets. Omdat ze zo diep zaten in hun verdriet en zelfs niet durfden denken aan de toekomst. En net DAT staat op mijn ‘Wish List’. Ik wil verschil kunnen maken! Ik wil hen herinneringen geven terwijl de ouders het niet kunnen. Ik wil hun spijt vermijden, ik wil hen het allermooiste geven. Unieke foto’s… van hun baby*, van hun nieuwe gezin, voor hun toekomst. Foto’s die gezien mogen worden.
Intussen heb ik al een paar ‘kleine engeltjes’ vastgelegd. De eerste keer wist ik niet wat er mij te wachten stond en was ikzelf erg nerveus. Kon ik dit wel aan? Ging ik niet in tranen uitbarsten en bracht het me niet terug naar de dag dat Nina* stierf? Maar het was een prachtige ervaring. Ik voelde rust van zodra ik hun kleintje* zag. Ik voelde mee met de ouders en ik voelde hun dankbaarheid. Ik deelde mijn ervaring rond het verlies van Nina* en het werd erg geapprecieerd. “Hou hem alsjeblieft zo lang mogelijk bij jullie…” Ze hoefden niet naar me te luisteren, maar het heeft geen enkele zin om na 1 dag al afscheid te nemen… Het afscheid blijft hoe dan ook even hard…
Dat staat op mijn Wish List… Verschil kunnen maken.

Handje van Gust* – 22/05/2015

IMG_2368

 Dag 9 – Family:

Iedere keer ik naar hem kijk denk ik hetzelfde… Als zij er wel was geweest, was jij er niet en had ik dit enorm bijzonder manneke moeten missen. Ik mag het me niet voorstellen. Het is werkelijk het liefste kind dat ik ken. Er schuilt wel degelijk een beetje Nina in hem… Dat voelen we… Hij heeft alles verzacht. Het verdriet bleef, maar zachter. Ik kon het meer aanvaarden omdat ik zag wat ze bracht. Een hele grote knuffelbeer en niet alleen wij zien het. Sommige anderen die hem heel goed kennen ook. Héél bijzonder!
En Luca draagt haar mee…Vrijwel iedere dag noemt hij haar naam wel eens. Het lijkt alsof hij het allemaal van dichtbij meemaakte, maar zo is het niet…Zoals ik al eerder zei heeft het hem getekend, maar ook hij is een heel lief en gevoelig manneke. 2 gezonde jongens, wat wil een mens meer?
Maar nooit is het nog compleet. Mijn plaatje…Iedere dag voel ik wel nog dat het niet klopt. Ik wil zo graag dat meisje er ook bij zien…
Verder zijn Stefaan en ik perfect op elkaar afgestemd. Mijn ‘rots in de branding’ zeg maar ;). Zonder hem stond ik niet waar ik nu sta… Je hebt 2 opties… Of je groeit dichter naar elkaar toe, of je kan niet om met elkaars manier van verwerken en groeit uit elkaar. Gelukkig gingen wij samen voor optie 1 (voor zover je het een optie mag noemen). Hij steunt me in iedere beslissing, geeft me de nodige vrijheid en troost me als ik verdrietig ben. We praten nog vaak over haar en leest stiekem mijn blog mee 😉 (en nee dat is niet de reden voor deze lofzang :p).

Zij zijn het grootste deel van mijn “gelukkig” zijn…
IMG_9193-4

Dag 10 -Words:

Schrijven… Naast lotgenoten is dit hetgeen wat mij hierdoor heeft getrokken. Schrijven, schrijven, schrijven. Vooral als ik heel erg diep zit wil ik het allerliefste zo snel mogelijk achter mijn computer zitten en vloeien de woorden uit mijn toetsenbord. Eerlijk gezegd had ik gevreesd voor deze ‘capture your grief’… Ik schrijf zelden als ik niet in diep verdriet zit, maar nu dus toch al 10 dagen lang en het lukt me aardig ;).

Er zijn dus dagen
Dat het gaat
Dat de pijn er is maar
Braaf verborgen zit

Dat de leegte
Mij verlaat
En licht schijnt
In de duisternis

Er zijn dus dagen
Dat het stil ik
Dat mijn hoofd niet gonst
Niet vraagt waar je nu bent

Dat mijn adem
Rustig is
En ik niet overal
Jouw stem herken

Er zijn dus van die dagen
Van die zeldzame dagen
Dat de zon weer schijnt
En het verdriet
Om jou
Even slaapt

uit -Jij Bent De Zon Nu*-

 Dag 11 – Glow in the woods:

Zo heb ik er wel een aantal… De dag na het afscheid van Nina* zocht ik meteen de website op van Met Lege Handen. Mensen die hetzelfde meemaakten, maar ook mensen die al jaren verder stonden. Ik zocht bevestiging dat het allemaal wel weer goed kwam. Ik vond ze niet altijd. Ik zag mensen die na al die jaren nog steeds huilden om iedere zin rond hun kleintje*. Daar is absoluut niets mis mee, maar het maakte me bang. Ik wil dit niet…eigenlijk wou ik helemaal niets… Ik wou geen sterrenmama zijn, maar gewoon mama van Nina. Gelukkig kwam ik ook heel wat mensen tegen die me konden garanderen dat het weer goed kwam. Anders, maar wel weer oké..leefbaarder. En zo iemand wil ik nu ook zijn.
Mijn ‘glow in the woods’ was in eerste instantie Stefaan, maar anderzijds wil je elkaar niet belasten met elkaars verdriet. Het is al zo hard om dit alleen te moeten dragen en toch was hij de enige die wist waar ik doorging. We rouwden om hetzelfde kind, we deelden hetzelfde verdriet.
Iemand die even hard heeft afgezien is mijn moeder. Ze was haar kleinkind kwijt, het enige meisje, maar het was ook voor haar heel hard om te zien hoe haar kind dit verdriet moest dragen en het soms even ook niet kon. Er zijn veel avonden geweest dat we samen zaten te huilen aan de keukentafel. Samen heel even instorten om dan weer verder te gaan. We praten heel vaak over Nina samen. Ze is en blijft mijn rots in de branding.
Verder leerden we prachtige mensen kennen. Echt enkel en alleen dankzij Nina er zijn vrienden die er dag en nacht zullen staan voor ons. Waar praten over Nina ook niet vreemd is of voor spanningen zorgt.
Onze Glow In The Woods…

dc4a481aeb0341ba5289b6123c56ca48

Dag 12 – Normalizing grief: 

Ik wist niet wat het betekende of hoe het voelde om iemand te verliezen. In al die jaren was de dichtste persoon die ik ooit was verloren mijn moeder haar tante (wat trouwens ook een heel bijzonder iemand was!). We hadden verdriet en soms valt haar naam nog wel eens, maar van de ene dag op de andere maakte ik het grootste verlies ooit mee. Mijn eigen kind stierf. 1 van mijn eerste gedachten was dat we werden gestraft om ons geluk. Ik werd zelfs bang van al dat geluk en dat was duidelijk terecht ook.
Maar plots werd ik 1 van hen. Niet alleen sterrenmama, maar ook een rouwend persoon. Plots voelde ik me verbonden met de vrouw die haar man verloor, de dochter die afscheid nam van haar moeder, de man die dagelijks naar de begraafplaats van z’n vrouw ging. De situatie was helemaal anders, maar het verdriet hetzelfde.

We hebben 1 ding gemeen…heimwee naar wat was…

Dag 13 – Regrets + Triggers: 

Ik heb veel spijt van de dingen die ik niet deed met haar… “we zijn haar aan het reanimeren, wil je erbij zijn?” Het woord alleen al! Het leek me zo heftig bij zo’n klein meisje.. “Nee..dit wil ik niet zien.”
En verdikke JA! Had ik maar de moed gehad om te ja te zeggen. Ik wou dat ik haar levend vast had kunnen nemen en dat haar hart gestopt was in mijn armen. Niet heel ver weg van waar ik was.
Ik wou dat ik haar al dragend naar de kamer had gebracht en niet in dat koele rollende bedje.
Ik vraag me af waarom ik haar ooit in dat bedje heb gelegd… De tijd die we hadden met haar was enkel DIE tijd
en ik wou dat er iemand was die me zei van daar dubbel zo hard van te genieten.
Ik wou dat we een foto hadden van ons gezin samen op die moment.
Ik wou dat ik later was bevallen van 36 weken zodat ze misschien toch sterker was geweest.
Ik wou dat we ook bij haar een echo vooraf hadden laten nemen (zoals bij Luca en Loïc omwille van mijn misvormde hartklep) en anderzijds toch weer niet…
Want ik heb nog nooit zo van een zwangerschap genoten als bij die van haar.
Maar ik ben ook gewoon heel erg blij dat we haar hebben gekend en dat ze gewoon deel uitmaakt van ons gezin zoals onze andere kinderen.
Ik hou van Nina* momentjes… Soms moet ik ernaar zoeken en soms komt het vanzelf. Het kan me niet schelen als ik ervan moet huilen of om moet lachen.
Soms kijk ik weken lang niet naar haar foto’s en soms bijna dagelijks.
– Mijn Nina –
10407563_10152925708037888_6438268088955476051_n

Dag 14 – Express your heart

Dit vind ik een hele moeilijke… Ik ben altijd heel erg open als het over Nina* gaat, maar heel weinig mensen weten hoe diep dit alles zit. Ik vind het heel vermoeiend om met dit verlies te leren leven. Ik voel me best oké en kan weer lachen, maar anderzijds is er een stukje van mij helemaal verdwenen. Al kan ik dat goed verbloemen en zal ik zelden bij iemand mijn hart volledig openstellen. Ik heb er ook helemaal geen nood meer aan. Vooral omdat ik voel dat het er de tijd niet meer voor is. Ik heb mijn eigen weg gevonden hierin en het is goed zo..

46610c892b3a13d1608c92f081d6bcb6

Dag 16 – creative grief:

Het maakt je vanzelf creatief. Ons huis heeft bijna overal wel subtiele Nina* plekjes. Hier en daar vind je kleine uiltjes verwijzend naar haar. Bij het binnenkomen staat een grote kader met de 2 broertjes en haar uil. Als Loïc passeert zegt hij vaak “Nina – Jowiek en Oeka!”. Ons kleinste kamertje is omgetoverd tot het paradijs der kindertekeningen die heel vaak naar haar verwijzen. In de woonkamer heeft ze haar eigen kast en op onze slaapkamer heb een echte Nina* muur gemaakt. Mensen die ons verhaal niet kennen zien het niet, al die verwijzingen en net dat vind ik bijzonder. Ze is enorm aanwezig in ons huis, maar vermoedelijk heeft niemand er “last” van ;). Ach ik kan zoveel opnoemen, haar grafzerkje, mijn tattoo, een roze uil in de tuin, heel veel tekeningen, een hartje van strijkparels, kaartjes met een geweldig lief tekstje…
De kader met de handjes kregen we van haar onthaalmoeder. Ik herinner me nog zo goed dat ik in tranen ben uitgebarsten toen ik de kader zag. Dit was echt voor haar gemaakt. Een zon van kinderhandjes. Het was denk ik de eerste keer dat we een eigen werkje kregen en het voelde echt aan als iets wat we nog hadden van haar. We hadden al zo weinig, maar dit was zo ontroerend mooi..
Het is nog steeds 1 van mijn favorietjes!

Untitled-2

Dag 17 – secondary losses:

Buiten het verlies van Nina* heb ik heel wat verloren… In eerste instantie een deel van mezelf. Er is een lange tijd geweest dat het zelfs niet eens een deel was. Ik ben mezelf een lange tijd kwijt geweest. Heel hard was dat. Een hele eenzame, verdrietige en vooral hopeloze periode. Me toen nog niet bewust dat dat kwam omdat ik een ander mens zou worden. Een deel van mezelf stierf met Nina* mee. Niets is nog vanzelfsprekend… Ik verloor mijn naïviteit over het leven, problemen werden probleempjes en van de ene dag op de andere genoten we van hele kleine dingen. We zijn een paar vrienden verloren, maar wie niet kan omgaan met hoe ik omga met dit verlies, of me meer kwetst dan lief is, zijn misschien zelfs nooit vrienden geweest.. Niets is me meer waard dan mijn gezin en ik ben zo dankbaar dat we elkaar nooit zijn verloren. Integendeel… Ik hou meer van hem dan ooit tevoren.

Dag 18 – seasons + symbols:

Als ik terug denk aan de dagen in het ziekenhuis, de dag dat ze stierf, de eerste dag dat ik terug moest buiten komen, haar begrafenis,… Hangt er voor mezelf een heel speciaal sfeertje rond. Ik kan het niet in woorden omschrijven, ik kan het niemand doen voelen, maar het voelt erg verdrietig en deugddoend tegelijkertijd. Soms, heel soms in de lente voel ik het terug en krijg ik heimwee naar de hele periode. Zelfs naar het moment dat er me verteld werd dat ze stierf. De zon die opkomt achter de mistige sfeer, vogels die fluiten, tot zelfs de paashaas brengt me terug naar dat sfeertje. Ik hou er wel van om me weer dicht bij haar of dicht bij net die periode te voelen. Hoe pijnlijk het ook kan zijn.
Een aantal jaar geleden zag ik de zon niet, hoorde ik de vogels niet en kwam die paashaas omdat dat moest. We moesten verder leven voor dat kleine manneke, maar vanbinnen was ik gebroken.

Dag 19 – music:

Muziek. Geen dag kan ik zonder. Als ik opsta, als ik in bad zit, tijdens het fotograferen, tijdens het afwerken, in de auto. Altijd en overal! Muziek heeft me dan uiteraard ook erg geholpen tijdens het rouwen en nog steeds. Muziek kan heel mijn lijf doen rillen, warm en koud tegelijkertijd krijgen of in huilen uitbarsten en me zo bevrijd voelen DAT ik dat eindelijk eens kan. Teksten moet ik kennen en begrijpen voor ik een lied mooi vind. Als ik ze niet begrijp, zoek ik ze op. Ik ben een echte muziek-madam ;). Het nijpt nog steeds een beetje dat op haar uitvaart een fout liedje tussen de lijst stond dat verre van toepasselijk was ;).
Vraag me niet om 1 nummer te geven dat er voor mij uit springt. Het hangt van de moment af.
Mijn hele lijst staat hier: https://lievenina.wordpress.com/muziek/
Vandaag ga ik voor Photograph van Ed Sheeran en morgen zal ik wellicht weer voor iets heel anders willen gaan. Toepasselijk als fotografe ;), maar nog meer als fotografe van “kleine engeltjes”.
Ik bedank hierbij de hele wereld voor het bestaan van klanken, woorden, instrumenten..kortom, muziek! Het is een deel van mezelf.

We keep this love in a photograph
We made these memories for ourselves
Where our eyes are never closing
Hearts are never broken
Times forever frozen still

Dag 20 – Forgiveness + humanity:

Soms voel ik mij echt een grote zaag… Er zijn heel wat dingen die me pijn doen, maar voor anderen lijkt dit zo vanzelfsprekend en zo belachelijk dat zo’n dingen me nog kwetsen dat ik het amper nog durf uit te spreken. Niemand bedoelt het slecht en toch gaat het door merg en been. Mensen die onbewust kwetsen. Niet 1 keer, niet 2 keer maar heel vaak. Ik voel mijn hart overslaan bij het zien van een kleedje dat ik zeer zeker ook voor haar zou gekocht hebben en nog meer als mensen dit bewust onder mijn neus duwen terwijl ze weten met wat voor gemis ik moet verder leven. Eigenlijk wil ik dit alles niet zien. Iedere keer denk ik hetzelfde “zou ik het begrijpen als ik het niet meemaakte? Zou ik rekening houden met iets wat haar pijn kan doen?” Misschien niet, misschien wel.. Nu zeker wel! Ik kan niet meer vergelijken, maar ook dat heeft ze mij geleerd. Ik ben voorzichtiger in mijn uitspraken.
Maar het is zo moeilijk te vatten voor anderen… Ik ben echt mijn kind kwijt. Geen rondhuppelend meisje, geen favoriete kleedjes, geen haren die moeten gekamd worden, geen schaterlach van haar door ons huis of een grote protesterende huilbui, geen knuffels, geen kusjes… helemaal niets…
Dagelijks word ik met mijn neus op de feiten geduwd.
Ik vergeef…Iedere dag weer, meermaals…
Tot de bom barst en ik nooit meer zal vergeven en er geen seconde spijt zal van hebben.

a0710245db5aedc78ff03dc0a48affb8

Dag 21 – Sacred Space:

Ik had nooit gedacht ooit voor deze keuze te moeten staan, maar op een dag wordt er aan je gevraagd “wil je ze begraven of cremeren?”. Dat deze vraag over mijn eigen kind ging tekende mijn volledige toekomst.
Plots ga je letterlijk nadenken over wat er met dat kleine meisje moet gebeuren… Cremeren lijkt me zo vreselijk en is er eigenlijk veel as van haar ipv van het kistje? Anderzijds bestaan er prachtige urnes en zou ze dicht bij ons thuis hebben gestaan. Als je zou verhuizen, neem je ze gewoon mee. Toch kon ik me hier niet mee verzoenen. Hoewel begraven me al even erg leek te zijn. Ik ben blij dat ik haar kistje nooit heb zien plaatsen onder die veel te kille grond. Want zo is het echt… We stonden met onze rug tegen de muur. Er waren maar 2 opties en beide opties vond ik vreselijk. Ik wou ze gewoon houden! Ze had niet mogen sterven. Ze had gewoon thuis in haar bedje moeten liggen of al wiegend in onze armen.
Maar die optie viel weg.
We kozen samen voor begraven en dat is tot nu toe wel de juiste keuze geweest voor ons allemaal. Mijn moeder gaat wekelijks langs en poetst iedere dinsdag haar zerkje op. Ik voel dat ze dit nodig heeft. Het gevoel dat ze iets voor haar kan doen. Daar is onze ‘Sacred Space’. Zowel van mij, mijn moeder, de kinderen als van Stefaan en nog vele anderen. Als we daar zijn draait alles om Nina*. Enkel en alleen om Nina* en dat doet deugd.

Mama, liggen hier nog veel mensen?
Ja, nog heel veel! Zowel kindjes als oude mensen.
Liggen die dan allemaal onder de grond?
Ja, 1 voor 1 in een kist.
Woooow! Dat is precies zoals met een schatkist!
Ja, zo kan je het ook wel een beetje vergelijken.
Dat is wel cool hé mama! Dan ligt het hier vol schatkisten en is Nina* onze grootste schat!

10156161_10152310030127888_1531927084_n

 

 

dag 26 – Gratitude:

naast verdriet en een on-compleet gevoel 1 van de gevoelens die ik heel goed ken. Dankbaarheid. Kort na haar overlijden kon ik het wel zeggen dat ik dankbaar was haar gekend te hebben, maar ik voelde het niet. Ik was kwaad op de hele wereld en begreep niet waarom net wij haar moesten afgeven. Waarom zou ik in godsnaam dankbaar zijn? Omdat mijn kind stierf? Mijn woede en verdriet overheerste mijn dankbaar gevoel. Er was helemaal niets om dankbaar voor te zijn.
Tot ik alles anders begon te zien. Stefaan en ik kregen een nog nauwere band. Ik besefte dat ik anders ging kijken naar Luca. Mijn liefde voor hem werd anders…nog sterker. We leerden nieuwe vrienden kennen, we begonnen met genieten van hele kleine dingen en toen Loïc werd geboren voelde ik me bevrijd. Dit soort liefde had ik nog nooit ervaren. De liefde van een sterrenmama.
We leerden relativeren.
Je zou kunnen zeggen dat ik als sterrenmama bezorgder word om mijn kinderen, maar ik ben een meer ontspannen moeder. Er zijn altijd dingen die erger zijn dan een val op de speelplaats, een fikse verkoudheid of Loïc die meermaals in het ziekenhuis terecht kwam met valse kroep. Allemaal dingen die te redden vallen. “Zolang ze der nie van doodgaan, ist goed!” Het klinkt cru, maar het is een zin die ik meermaals uitspreek ;).

Ik ben enorm dankbaar hiervoor.
Voor het genieten en de liefde die ik op een andere manier leerde kennen, voor de vrienden die ons leven vervullen, een band die sterker wordt, voor het relativeren.

Maar het meeste dat ik haar mocht kennen, zien, een naam mocht geven.
Zo dankbaar dat net IK – HAAR mama ben.

Dag 27 – Self Portrait:

Ik blijf het herhalen, maar ik werd een anders mens door het verlies van Nina*. Het gekke is misschien wel dat ik destijds niet perse gelukkiger was. Ik besefte langs geen kanten wat geluk was. Oké ik had een goeie relatie, we hadden een job, een gezond kind, maar we hadden ook zoveel dingen niet! Ik vond andere dingen die we niet hadden zoveel belangrijker, dus ik kon niet gelukkig zijn. Ik huilde als Luca onder de lamp moest, want owee wat was dat erg! Ik huilde omdat Stefaan heel snel terug aan het werk moest. Ik huilde omdat ik stiekem mijn job niet graag deed. Ik huilde omdat ik het allemaal anders wou! Ik was nooit compleet gelukkig.
Hoe stom… En toen kwam Nina*. Met reden. Nee, ik was niet meteen de gelukkigste vrouw op aard want ze stierf. Ik was kapot, verscheurd door verdriet.
Heel traag, echt wel heeeel traag werd ik weer gelukkig. Ik had verdorie een ijzersterke relatie, mijn job werd mijn hobby, hoe bijzonder is zo’n gezond kind wel niet?? En hoe bevoorrecht zijn wij om dit alles te mogen hebben?
Soms heeft een mens een harde klap nodig om wakker geschud te worden en te leren uit enorme tegenslagen. Enerzijds had ik liever een andere tegenslag gehad, maar ik weet niet of die klap hard genoeg was geweest om dit mens te worden.

Ik werd een nieuwe Sharon.

12180211_10153719457227888_1456366251_n

3

wat als…

en hoewel het echt oprecht goed met me gaat, zijn er soms dingen of momenten die me weer helemaal onderuit kunnen halen.. Meestal maar voor een dag of misschien meerdere, maar niet meer voor heel lang zoals voorheen. Gelukkig maar…
bccc8765b67252cf0a77e407d48cdf60
Vandaag had ik zo’n moment… door een gebeurtenis waar ikzelf eigenlijk niets mee te maken heb, maar mijn verdriet ging alweer door merg en been. Ik besefte plots weer hoe hard ik haar mis… Hoe graag ik haar bij me zou hebben, hoe graag ik over haar wil praten zoals ik over mijn jongens praat. Hoe graag ik haar haren wil kammen en ook wil kunnen zeggen “slaapwel! Ik zie je graag!” en dan net zoals nu het antwoord “ik zie je graag mama!” terug te krijgen. Ik wil haar zo-ontzettend-graag zien groeien verdorie!
Maar het gaat niet… Op geen enkel mogelijke manier zal ik Nina zien groeien, lachen, springen, huilen, het kan me niet schelen wat… Het gaat niet.. Nooit.
Het geeft me soms een verstikkend gevoel en het enige wat ik nog kan doen is huilen. Ik wil erover praten met iemand en anderzijds toch weer niet.

Dus schrijf ik het hier neer… Deels uit respect voor degene die me vandaag pijn deed.. Geheel onbewust pijn deed, maar zo gaat het heel vaak en ik weet niet of ik het hen wel kwalijk mag nemen. Wat als IK in hun schoenen stond? Misschien deed ik wel net hetzelfde… Gewoon gelukkig zijn en genieten… en de rest zou me wellicht ook wel gestolen kunnen worden. Helaas sta ik niet in hun schoenen…

0

op een dag….vind je de job van je leven!

Het gaat goed met0313ad9b11adb693a48ba8284f046f28 mij en met ons allemaal eigenlijk… Ik hoor van velen dat ik er nu veel gelukkiger uitzie dan voorheen en dat IS ook zo. Ik heb naar mijn mening de mooiste job die er is en wonder boven wonder is het een immens succes. Ik mag wekelijks nieuw leven van max. 10 dagen oud vertroetelen, vastleggen, zien hoe ouders nog net geen traantje wegpinken bij het zien van hun baby, “gedrapeerd” in 1 van mijn mandjes. Ouders in spe die elkaar dol verliefd in de ogen kijken als ze nog maar denken aan hetgeen hen binnenkort te wachten staat. 1 jarige feestvarkens die in een taart mogen ploeteren en IK heb hier het voorrecht om net deze foto’s vast te leggen waar ze jaren later nog steeds lachend naar terug kijken. Ik mag baby’s zien geboren worden en hele pure emoties hiervan vastleggen. Ik zie kinderen die kinderen mogen zijn. Of dat nu in een goeie bui is of in een slechte. Het maakt me niets uit… Ik kan doen wat ik wil doen en ik voel me hier echt immens gelukkig door.
Zelfs van de “kleine engeltjes” krijg ik een heel warm gevoel. Diep ongelukkig en kwaad op de hele wereld omdat er alweer een kleintje is moeten gaan, maar zo belangrijk op een moment die je heel graag zou willen overdoen, maar niet gaat. Ik kan ze vastleggen…die momenten. Ik mag ouders begeleiden op de moment van diep verdriet en ik voel hun dankbaarheid voor mijn aanwezigheid.

11702816_868763519870946_1004157917680606695_n
Ik voel me bevoorrecht. Ik  heb het diepste verdriet gekend en ik ken het nog steeds. Ik mis haar iedere dag en ik kan echt nog huilen om haar en het hele gebeuren. Mijn meisje… bijna 3.5 jaar.
Ik kan niemand méér bedanken dan mijn bloed eigen dochter. Nina leerde me liefde kennen die ik nooit had gekend als ze er wel was geweest. Liefde voor haar, voor Stefaan, voor mijn 2 kern gezonde jongens… Ik geniet van iedere dag die ik krijg MET hen. Ik durf stappen nemen die mijn leven positief hebben verandert en ik ben er bijna zeker van dat ook zij achter dit succes zit.

In all the world, there is no love for you like mine…

6

3 jaar

Het is al een hele tijd geleden dat ik schreef. Niet omdat ik het niet nodig heb gehad, ook niet omdat ik je vergeten zou zijn, wel omdat ik minder nood heb mijn verdriet met de buitenwereld te delen. Ik kan er ergens mee terecht. Hoewel ze nooit zal weten wat het is, probeert ze me te begrijpen. Ze praat oprecht over Nina* en niet omdat het eens zou moeten. De enige die mijn verdriet ziet, ook al is het amper te zien. Een vriendschap die ontstaan is door Nina*. Er zijn nog vaak van die momenten dat ik inzak en huil als een rund. Je zou tenslotte al 3 jaar zijn geworden. Ik voel een steek in mijn hart als ik denk aan hoe je eruit zou gezien hebben. Ik reflecteer je uiterlijk vooral op dat van mij toen ik 3 was. ik heb bakken vol foto’s van mezelf op die leeftijd en zelfs een urenlange video over “het gezin” toen. De video die ik als kind en zelfs als tiener bijna heb kapot gedraaid. Ook tijdens mijn zwangerschap van Nina* heb ik hem nog bekeken. Dat was de laatste keer. Ik kan en durf het niet meer. Ik kan geen foto’s zien van mezelf als 3 jarige.. Verdomd pijnlijk en zo zal het blijven ook…

Intussen is er heel wat verandert. Ik heb eindelijk de grote stap durven zetten en heb van Little Wonders (www.littlewonders.be) mijn fulltime job gemaakt. Ik heb er nog geen seconde spijt van gehad. Dagelijks ben ik dankbaar voor de kansen die ik krijg, voor het vertrouwen en de voldoening die anderen me geven. Het overtreft mijn grootste dromen!

Maar ach…Ik mis je… Ik zit verstrengeld in de draden van mijn leven en het lukt met niet los te geraken. Mijn hoofd zit zo vol…Al een hele week sleur ik de drukte mee, lach ik naar anderen terwijl ik liever wil huilen, moet ik opmerkingen slikken terwijl ik die mensen veel liever de deur zou willen wijzen. 25301deab21eb20f9e154ceefbf9c9de

Iedere dag, ieder uur zelfs wandel je langs in mijn gedachten. Ik prik het grote taboe door en geef het helemaal toe… Zware steken bij het zien van meisjes kleren, lange haren, vlechtjes, krulletjes, de kleur roze, een mama met van ieder geslacht 1, een mama met 2 jongens EN een meisje, meisjes op zich. Ik word stilaan gek van mezelf en het lukt me niet om het van me af te zetten. Het gaat me niet over jaloezie, want ik gun iedere ouder hun kind… Enorm veel liefde voor mijn dochter heb ik en ik kan er nergens mee terecht! Ik heb mijn zoons en ik weet, ze hebben niets tekort en ik hou meer van ze dan wie dan ook, maar het meisjes gemis is te sterk. Het overheerst mijn hele leven. En ja, nu mag je van mij best gaan denken dat ik gelukkig moet zijn met mijn 2 gezonde kinderen. Gelijk heb je en ik hou immens veel van hen, maar neen… het is en blijft onvolledig. Het is sterker dan mezelf. Ik mis in eerste instantie Nina*, maar ik mis nog meer mijn meisje… Ik begin het stilaan allemaal beu te worden. Ik wil geen meisjes gemis meer.

Mijn meisje, mijn kind werd van me afgenomen. Ik heb een zwaar vermoeden dat weinig mensen dat beseffen en niet weten waar ik al 3 jaar moet mee leren leven. Ze hoeven het ook niet te weten, maar enkel wat gezond verstand of begrip zodat ik niet telkens met m’n neus op de feiten wordt gedrukt zou fantastisch zijn…

 

 

 

4

Het graf van mijn eigen dochter

Kort na het overlijden van Nina* ging ik naar de praatgroep van Met Lege Handen. Een prachtig initiatief voor ouders die hun baby verloren. Het was zwaar om ieder uniek verhaal moeten aanhoren.
Erg geïnteresseerd, het voelde minder alleen en alles wat werd verteld was van het begin tot het einde zo-herkenbaar. Toch ben ik maar eenmalig naar de praatgroep gegaan. Deels omdat het te ver weg was, anderzijds omdat alles terug kwam en het verdriet van alle andere ouders me ook zoveel pijn deed.

Ik herinner me nog goed dat er werd verteld dat een rouwperiode gemiddeld 2 jaar duurt. Uiteraard is dit voor iedere persoon anders en valt er geen tijd op te plakken.

Ik kan zeggen…Dit is het eerste jaar dat ik niet constant heb gehuild omdat er iemand ontbrak tijdens de feestdagen, maar de avond van oudejaar stapte ik voor de laatste dag van 2014 het kerkhof op.
Hoewel ik probeer van wekelijks te gaan, went het nooit. De ene keer vind je alles zo normaal, de andere keer voelt het alsof je benen lood zijn en je ieder moment in elkaar kan zakken.
Tranen vloeiden over mijn wangen. Ik vroeg me echt af wat ik daar liep te doen. 26 jaar en ik ga naar het graf van mijn eigen dochter. Niet dat mijn leeftijd ertoe doet, want ’40 jaar en ik ga naar het graf van mijn eigen dochter’ klinkt al even verkeerd, want zoals ik al zei: Het – went – NOOIT. Kinderen horen niet te sterven. Niet als ze 1 dag oud zijn,  niet als ze 1 jaar oud zijn, niet als ze 18 jaar oud zijn. Nooit…

Hoewel het allemaal pijnlijk is, doet het deels ook deugd om bij haar te zijn. Ze is erg graag gezien…

Om dan terug te keren naar die 2 jaar, mag ik voor mezelf zeggen dat ik er 2.5 heb van gemaakt. Ik ga niet zeggen dat ik haar niet meer mis, want er is niemand die ik meer mis dan haar, maar het rouwen is weg.
Ze is er niet meer en ik WEET dat. Oké ik weet dat al langer, maar laat ons zeggen dat je in die tijd een manier zoekt om te leren leven met dit grote verlies. Ik heb het niet verwerkt,3183603740f211e34407c83daa2f74f8 ik heb het geen plaats gegeven,  ik heb er mee leren leven. Ik heb 2 zoons en een dochter. Vertellen dat ons meisje het niet heeft gehaald went niet,maar ik wil niet dat mensen zich excuseren omdat ik dit moest vertellen. Dit is ons gezin…

Voor Luca al helemaal vanzelfsprekend. Al zegt hij ook vaak dat hij het jammer vindt dat Nina* is overleden en praat hij er dagelijks over. Zo fier op zijn zus! Zo blij dat haar foto mee mocht naar school en dat ze nu staat te schitteren in de klas. Zo blij dat hij aan iedereen kon laten zien wie zijn zusje is/was. Volgens de juf een periode dat ze Luca ECHT heeft gezien. Op het kerkhof zitten we samen bij haar plaatsje, “Nina gaat blij zijn hé mama dat we hier zijn”, neemt hij me stevig vast, wrijft over mijn rug alsof hij weet dat dit zo ontzettend moeilijk is voor mij en doet hij er nog een portie kushandjes naar de hemel bovenop. Hij weet intussen hoe het zit. Loïc niet (logisch), maar ook hij zwijgt geen moment over Nina. Hij vraagt vaak om naar haar plaatsje thuis te kijken en bij oma loopt hij erg vaak met haar foto rond. Als hij gaat slapen gaat het soms “Laapel Nina”.
Grote smeltmomentjes met mijn regenboogbaby. Vlagen van geluk en verdriet, want het is zo’n fantastisch ventje met evenveel kapoen streken als liefde voor ons allemaal. Ik zit soms met de grootste glimlach op mijn gezicht te kijken naar hen. Nope, dat nemen ze mij niet meer af 🙂 🙂 🙂

Ze heeft ons leven verandert. Verre van negatief. Het had anders moeten zijn en ik wens dagelijks dat het nooit was gebeurd. Stefaan en ik hebben evenveel liefde voor elkaar dan voor onze kinderen. Ondanks mijn grootste verlies ben ik op dat vlak zeer zeker met “mijn gat in de boter gevallen” 😉 .
Ze heeft me erg veel geleerd. Ik heb mezelf leren kennen, mijn zwaktes, mijn sterkten, mijn kunnen, mijn zijn, ze leerde ons relativeren, dubbel zo hard lief te hebben en te genieten van het veel te korte leven!